Natalia Lesz: czy mam prawo decydować o swojej ciąży?

Polska ma obok Hiszpanii najbardziej restrykcyjne prawo antyaborcyjne.

W Polsce legalnych aborcji wykonuje się rocznie około 500. Tylko wtedy, kiedy zagrożone jest zdrowie matki, płód jest uszkodzony, lub ciąża jest wynikiem gwałtu. W każdym innym przypadku kobieta musi urodzić. Nikogo nie interesuje, czy chce, czy ma na utrzymanie dziecka i czy dziecko bedzie miało normalną rodzinę.

W Polsce kobiety nikt o zdanie w tej sprawie nie pyta. Za to od kobiety przede wszystkim oczekuje się, że swoje dziecko wychowa na dobrego obywatela.

Szacuje się, że w Polsce rocznie wykonuje się 200.000 nielegalnych aborcji, często w strasznych warunkach. Co ciekawe - polska ustawa antyaborcyjna za nielegalne przerwanie ciąży karze lekarzy, a nie kobietę, na której zlecenie aborcja jest wykonywana.

Oznacza to, że kobieta, która ma pieniądze wyjeżdża np. do Czech i tam absolutnie legalnie dokonuje aborcji. A co maja zrobić te kobiety, których na to nie stać?

Prawie cały świat uważa, że usunięcie ciąży we wczesnym stadium nie jest morderstwem. Prawie cały świat uważa, że to kobieta - przyszła matka - we własnym sumieniu ma prawo podjąć decyzję, czy chce urodzić.

Przyszła matka musi przede wszystkim posiadać wiedzę o powikłaniach, które mogą wpłynąć na jej zdrowie po takim zabiegu. Przyszła matka musi być już w szkole objęta programem wychowania seksualnego (czego w Polsce nie ma), oraz powinna mieć dostęp do refundowanej przez państwo antykoncepcji (czego też w Polsce nie ma).

Czy tak powinno być w XXI wieku? Czy urzędnik jest odpowiednią osobą, aby rozliczać kobiety z własnego sumienia? Może byłoby to uzasadnione, gdyby zapewniono kobietom pełne zaplecze. Jednak tak nie jest.

Naprawdę trudno zrozumieć, dlaczego kobiety w Polsce są traktowane jak dzieci pod opieką srogich i niewyrozumiałych rodziców.

Natalia Lesz